Kerstmis

Ik ben thuis. Korneel is thuis. Het was weeral een eeuwigheid geleden dat we nog eens in hetzelfde huis, in dezelfde stad, laat staan in hetzelfde land waren. Maar nu is hij hier en hij ademt en leeft en we hebben heel veel te bespreken. Over de dingen des levens. Ik heb hem de hele historie met Dot uit de doeken gedaan. Hij zei dat ik het moest laten rusten. Dat ik moest stoppen met haar te verheerlijken. Dat ze ook maar een meisje van vlees en bloed was. Ik geloofde alles wat hij zei.

Terwijl ik deze woorden op het scherm tover zit hij tegenover me, ook met zijn laptop op zijn schoot. Hij heeft bruine krullen nu. Vroeger was zijn haar kort maar het is gegroeid. Nu staat hij op, loopt naar de keuken en vraagt of ik ook een pintje wil. Ik antwoord ja. Live. Zo meteen gaan we wat series bekijken die hij voor me meegenomen heeft. Helemaal vanuit Parijs. We voeren conversatie. Hij vertelt me dat alles goed is met Philippe maar dat hij kerstmis dit jaar met de familie uit het zuiden gaat vieren. En oudejaar samen in Parijs. Dat moet een vette party zijn. Hij vraagt me wat ik ga doen. Een beetje hetzelfde als vorig jaar zeg ik. Er zijn al veel mails heen en weer gestuurd maar ik weet er het fijne nog niet helemaal van. In elk geval het gebeurt in mijn huis.

Ik was even weg maar nu ben ik terug. Korneel heeft me mijn kerstcadeau nu al gegeven! Hij zei net dat hij geen zin meer had om nog een dag te wachten en dus gaf hij me een pak zo groot als een uit de kluiten gewassen schoolatlas. Ik deed het net open en het is een schilderij. Het is een schilderij in zwart en grijs en donkerblauw van een man die opzij kijkt. Het is een gezicht. Vlammende ogen. Het is een portret. Van mij. Het is echt wow ik heb nog nooit een schilderij gekregen laat staan van mezelf laat staan gemaakt door mijn broer.

Slim gezien natuurlijk nu heb ik nog een dag om hem een even goed cadeau te vinden. Hij wil beginnen kijken hij wordt moe zegt hij. En met wie ik toch de hele tijd aan het chatten ben. Oh. Gewoon wat vrienden.

Ik weet niet of ik hier nog raak voor kerstmis. In elk geval wens ik dat u gelukkig bent. Dat zijn alle andere wensen in één samengeperst.

Iglo

Nu ik mijn geliefde pc weer aan de praat krijg wil ik toch nog even de tijd nemen om u allen te groeten. Ik voel me beter. De windhozen zijn uit mijn getormenteerde hoofd weggetrokken en rust heeft zich in de plaats tussen mijn twee oren genesteld. Met andere woorden: Noah is terug. Althans dat hoop ik. Momenteel schrijf ik vanuit de kamer van mijn buurman aangezien mijn verwarming het door de koude begeven heeft. Eén pijnlijke paradox zo vind ik. Zodus heb ik mijn hele zootje bij dat van Achmed gedropt en hebben we noodgedwongen samen geprobeerd te studeren. Nu ligt mijn matras hier ook maar de kamer te versperren want het is nagenoeg onmogelijk om in mijn iglo slaap te vatten. Morgen komt de verwarmingsman.

Onderwijl kom ik wat meer details te weten over het uiterst boeiende leven van mijn kotgenoot. Terwijl ik dit schrijf praat ik met hem en het heeft iets clandestiens, dit schrijven, daar hij niet weet dat ik er een blog op nahoud.

Ik wilde u allen ook nog meegeven hoe het verhaal van hem en Sofie was afgelopen. Hij had er met geen woord over gerept maar gelukkig was Sofie haar spraakwaterval-zelf en slaagde ze erin me in geuren en kleuren mede te delen dat er niets gebeurd was. Ze hadden gepraat. Afgewassen. Enzo. Ik wil er nu ook niet met hem over beginnen aangezien ik al aan de kant van Sofie ingewijd ben in de situatie. Straks weet ik teveel en dan mag ik de brokken gaan lijmen.

Hij van zijn kant is verder wel een interessante gesprekspartner. Het komt erop neer dat hij zolang hij studeert de relatieve vrijheid krijgt om te doen wat hij wil. Hij liet me ook al weten dat dit geenszins zijn laatste master is. Zijn ouders willen enkel dat hij trouwt met een moslimmeisje, het liefst een Marokkaanse. Hij voegde eraan toe dat ze al erg hun best gedaan hadden om hem te laten studeren en op kot te laten gaan en dat hij hen teveel respecteerde om dat ene verzoek in de wind te slaan.

En je eigen geluk dan kon ik niet nalaten te zeggen. Hij zei dat hij nooit gelukkig kon zijn zonder de goedkeuring van zijn familie. Ik vroeg of hij ooit verliefd geworden was op een Belgisch kettermeisje. Hij zei dat hij dat niet toeliet. Ik zweeg.

Ondertussen heeft hij de uiterst hilarische Britse comedyserie ‘Peep show’ opgezet en is het onmogelijk hier nog een zinnig woord te droppen. Ik laat u dan maar en druk u op het hart dat er zelfs in de koudste dagen van het jaar warmte te vinden is, als u maar genoeg zoekt.

Tegenpolen

Ik ben bij mama nu. We zijn hier met z’n vieren. Ik denk dat ik hier even ga blijven tijdens de paasvakantie. Het is heel lang geleden maar ik denk dat ik het goed vind om even een mama te hebben die een maaltijd voor me klaarzet, een bed voor me opmaakt en geen vragen stelt over mijn privé-leven. 

Korneel is gisteren aangekomen uit Parijs. Hij had gezegd dat hij zijn nieuwe vriend ging meebrengen naar huis. Even voor de duidelijkheid: dat heeft hij nog nooit gedaan. Ik geloofde hem dus niet. Tot ik die bewuste vriend gisteren enkele tellen na hem door de voordeur zag wandelen. Hij zag er van top tot teen perfect uit. Nee serieus, ik heb nog nooit een homo gezien die er zo, ehh, hetero uitzag. Burgerlijk ingenieur. Mooie job bij een mooie firma. Ik moest mijn beste Frans bovenhalen om met hem te converseren. Ik vroeg hem wat hij in godsnaam in Korneel zag. Poerkwa fès-tu kelke sjoose si stupiede? Hij zei dat tegenpolen elkaar schijnen aan te trekken waarop hij luidop begon te lachen. Hij had eerlijke ogen. Mama glimlachte. Het was een toffe avond. 

Korneel en Philippe zijn naar een feestje. Ik ga wat tv kijken en chips eten met een pintje. Wat voel ik me heerlijk banaal vandaag.

Korneel

Net nog even naar Korneel geweest. Hij woont enkele straten verder en is dezer dagen slechts met één ding bezig: het monster der laatstejaarsstudenten dat de veel te zoete naam “thesis” draagt. Hij leek blij me te zien en minstens even blij met de muziek die ik onlangs online tegenkwam en voor hem op usb had gezet. Het was ook voor mij een welkome afwisseling. De studies geschiedenis zijn namelijk niet altijd even boeiend. Of ze nuttig zijn, vraag ik me ook vaak af. Het antwoord heb ik nog niet gevonden.

           

Een veel te oplettende – en waarschijnlijk ook onbestaande – lezer heeft misschien opgemerkt dat wij beiden niet, zoals de gemiddelde student,  thuis zijn op ’n doodgewone zaterdag. Dat zijn we inderdaad niet. Zelden. Ik probeer het verhaal zo kort mogelijk te houden maar wil het toch even meedelen. Korneel is een rare vogel. Hij is altijd al met de creatieve helft van z’n brein bezig geweest. Hij tekende, krabbelde, schilderde alles en iedereen en volgde jazzpiano aan de muziekacademie. Toen hij op z’n zestiende kunstschool wilde volgen, werd hem dat geweigerd. Toen is het een tijdje erg ongezellig geweest bij ons thuis. Toen hij echter op z’n achttiende filosofie wilde gaan studeren en hem dat ook geweigerd werd, is hij prompt vertrokken om niet meer terug te keren. Ik heb me altijd afgevraagd waarom de breuk tussen hem en m’n – okee het moet gezegd – uiterst ouderwetse ouders zo definitief was. Het antwoord is me duidelijk geworden toen ook ik me tegen de zin van onze verwekkers in G. kwam vestigen en zijn uitgebreide collectie zelfgeschilderde mannelijk naakten ontdekte.  

     

Hoe dan ook, Korneel en ik verkiezen het “harde” bestaan van zelfstandig student boven de argusogen en dito controle van de mama en papa. Hij heeft een baantje in een restaurant, ik op zondag in het zwart. Wat voor mij nu ook betekent dat ik m’n nest inrol. Vorige week nog mijn plicht vroeg te slapen verzaakt en op zaterdag een stapje in de wereld gezet. De gevolgen waren desastreus. Tot de volgende! 

Julius

Hij lijkt een flierefluiter als je hem ziet lopen met z’n gemoedelijke blik en afgetraind lichaam. Iemand die het leven niet al te serieus neemt en wel eens een scheve schaats rijdt. Zijn leven echter, is helemaal anders dan dat zorgeloze uiterlijk doet vermoeden.  

Toen ik nog wat zat aan te modderen op de secundaire schoolbanken, werkte hij al. Hulpje van een elektricien. Hij had een vriendin. Zo eentje waarvan je nog niet weet of ze je vriendin is of slechts een meisje en passant. Hij moet net negentien geweest zijn en zij een beetje jonger. Toen gebeurde het per-ongelukje.  

Nu heeft Julius geen vriendin meer. Wel een dochtertje van drie. Beatriz. Hij werkt zelfstandig nu en doet zijn best de juiste kleertjes voor haar te kopen, de juiste woorden tegen haar te zeggen, haar haren in twee gelijke staartjes te doen.   Soms vloekt hij op zijn bestaan. Dan komt hij hier en geef ik hem een pintje. Soms weet hij het niet goed en past hij een oeroude methode toe: trial-and-error. Maar over het algemeen doet hij het voortreffelijk, die was en plas en kuis en huis.  

Terwijl ik dit hier zit te schrijven zie ik zijn blauwe Volvo de straat uitrijden. Hij gaat voetballen. Zij naar de oma. Ik moet me dringend van dit medium wegsleuren. Dot komt straks en het is hier zacht gezegd een stort. Het weekend steekt haar kopje ongeduldig om de hoek en doet me beseffen dat mijn bestaan toch wel zorgeloos is, zo zonder afbetaling en nakomeling.