Ervaring

Wat gisteren gebeurde. Ik zat op mijn kamer rustig te wezen. Ik zou willen schrijven dat ik een boek  las met een goede plaat op de achtergrond maar de waarheid is dat ik gewoon onnozele filmpjes keek op onnozele filmpjessites. Had ik maar wat meer cultuur. Het is een schreeuw die luid en onduidelijk klinkt doorheen het ochtendzweem dat ik vanuit mijn groezelig raam aanschouw. Maar dus wat er gisteren gebeurde. Het was al na middernacht toen Youri plots stil doch duidelijk op mijn deur klopte.

Ik weet niet of u zich Youri nog herinnert. Hij zat vorig jaar het eerste jaar in de grote studentenstad en nam het er goed van. Nu doet hij zijn eerste jaar grotendeels opnieuw. Wat een verrassing. In elk geval is hij nog steeds één mijner kotgenoten en stond hij plots aan mijn deur. Hij vroeg of ik condooms had. Ik kon een spontane lach niet onderdrukken.

‘Is jouw maxipakket op misschien?’
‘Heb je er of niet Noah?’

Plots kon ik iets ontwaren in zijn ogen wat op angst leek. Ik zag zijn hand trillen. De jongen in kwestie was net negentien geworden. Zou hij dan nog nooit? En al die meisjes dan? Ik werd ernstiger. Ik liet hem binnen en vond nog een halfleeg doosje Durex.

‘Je zou haast zeggen dat het je eerste keer is.’
Ik overhandigde hem het doosje.
‘In elk geval heeft ze meer ervaring dan ik.’
Ik glimlachte.
‘Dat is net goed. Kan ze jou alles leren.’

Hij vertrok en onwillekeurig moest ik terugdenken aan die eerste keer met Dot. Hoe het allemaal wat klungelig was maar hoe ik toen al dacht dat ze voor altijd van mij zou zijn. Ik weet dat ze binnenkort ergens in de buurt op de planken staat. Ik weet nu al dat ik ga kijken, ook al zeg ik mezelf dat het beter is van niet. Eens polsen bij Sofie. Zeker staat ze al op en neer te springen als ik de naam Dot laat vallen. Ze vond het een mooi verhaal zei ze, dat van Dot en ik.

Kom dat tegen.

Ik ben terug. Kom dat tegen. Eens zien wie mij het eerst weer leest. Eens zien of er überhaupt nog iemand komt lezen. Eens zien of mijn leven nog steeds genoeg kleine kantjes heeft om hier te droppen.

Geef me even tijd. Een dag een week twee weken maar ik zal er staan. Zitten. Schrijven. Eerst even de stoflaag van het toetsenbord blazen. Die lelijke grijze sokken die ik altijd gehaat heb wegsmijten. Mijn gordijn herstellen zodat die man van tegenover niet meer binnen kan kijken. Het gat in de vloer en in mijn geheugen stoppen.

En u groeten, die blijkbaar lang genoeg gewacht heeft.
Tot gauw.

Vanille-ijs

De lucht was zo zwaar dat je hem kon voelen. Alles drukte op mij en mijn schouders en ik smachtte naar de regen omdat alles dan weer rustig zou worden. Mijn haar stond alle kanten op net als mijn gedachten, mijn papieren en mijn meubilair. Alles stond scheef, lag fout, viel om en weigerde zijn of haar gebruikelijke dagtaak uit te voeren. De verwarring was compleet. Ik verre van.

En toen kwam zij. Ze sloop de dag binnen, sloot de deur achter zich en blééf. De hele avond lang. Ze zat bij mij op bed en het enige geluid kwam van onze handen die elk om beurt in de zak Lay’s Ketchup graaiden. De film hadden we allebei al gezien maar het was de enige die in huis was. Het soort film waarvan je niet zomaar weg kunt lopen als hij afgelopen is. Je wil blijven kijken naar de aftiteling, de laatste kruimels uit de al lang lege zak krabben. Je wil het stukje dunne stof van haar truitje tegen je elleboog blijven voelen. Je bent bang om te stilte te doorbreken, het moment kapot te maken, het levende wezen dat zo schaars is deze tijden weg te jagen. En dan zeg je plots: als je wil mag je hier blijven slapen.

Ze rolden uit je mond alsof je ze nooit zelf had uitgesproken, die veel te overmoedige woorden. Je vervloekt jezelf vergeefs. Probeert luchtig te kijken. Te doen alsof je gewoon ‘vond je het mooi’ gezegd had. En dan kijkt ze met die ogen van lichtjaren ver en zegt ‘okee ik ga mijn kussen halen’.

Zo geschiedde het dat Het Meisje Van Hierboven een volledige nacht mijn bed vulde. Dat mijn arm behoedzaam de weg vond naar haar middel. Dat haar haren naar vanille-ijs roken. Dat we tot zonsopgang geen oog dicht konden doen. Dat ik uiteindelijk slaap vond.

Toen ik wakker werd daarnet was ze al weg.

Europa

‘Lukt het niet?’

 

Ze zat naast me aan tafel en lepelde tergend traag frambozenyoghurt uit het potje. Ik zei haar dat ik kwaad was. Kwaad op mezelf omdat ik het allemaal zo lang had laten aanslepen. Kwaad omdat ik uiteindelijk toch verloren had.

 

‘Wat ga je doen deze vakantie?’

 

Ze nam een appel en begon die in stukjes te snijden (‘Ook één?’) Ik antwoordde dat ik het niet wist. Dat mijn geplande droomreis met Dot al lang van de baan was en dat vervanging zich tot nog toe niet had aangediend.

 

‘Ik trek met de rugzak door Europa en zoek iemand die met me mee wil gaan.’

 

Ik keek naar buiten en de lucht klaarde op. Mijn leven kreeg plots weer vaste vorm en ik kreeg zin om op te springen, kilo’s spaghetti te maken en door de open ramen te schreeuwen. Ik zei echter gewoon: ‘Oh, zou ik wel leuk vinden, wanneer vertrek je?’

 

Ik zie het al helemaal voor me, Lore en ik, slapend op de trein, picknickend onder de sterrenhemel, goedkope chips kopend in groezelige supermarkten, muggen doodkloppend vanonder hetzelfde tentzeil.

 

Nu moet ik vooral mijn cursussen voor me zien. Verbaast het u dat dat moeilijk lukt?

Any suggestions?

Ik heb niets geschreven. Het was een drukke week. Leve vakantie want dat is het uitgelezen moment om je slinkende voorraad liquide middelen weer wat aan te dikken. Ik heb me dus uit de naad gewerkt, met andere woorden. Ik woonde bijna op mijn werk. Gisteren bekroop me de goesting om gewoon stiekem te spuwen in de bierglazen, op de nootjes, op de gezichten van pafferige dronkaards. Maar ik heb me ingehouden. Meestal toch.

Ik voel me gelukkig. Rustig ook. Er is een storm gaan liggen in mijn lijf.

Ik wil een reis maken naar een ver land. Any suggestions?

Dot

Ik zat wat na te denken. Over vanalles. En over Dot. Ja, vooral over Dot. Ondertussen ben ik ook gaan solliciteren voor een nieuwe job. Een paar avonden in de week achter de toog in een cafeetje hier niet ver vandaan. Ik ben er al vaak geweest. Ze hebben er heerlijke sangria in de zomer en Dot drinkt er altijd warme chocolademelk in de winter. En we spelen er soms vier op een rij en dan win ik altijd. Ze wordt dan een beetje kwaad. En dan smijt ze de ronde stukjes naar mijn hoofd en fronst de ober even. Maar echt erg vindt hij het niet want hij vindt haar best knap en dat weet ze. Nu wordt hij mijn collega, kunnen we haar samen knap vinden. Ik verlang al tot het weer zomer is en zij weer helemaal de mijne…

Ondersteboven

Ik vertelde Dot dat ik haar ging meenemen naar Korneel in Parijs. Ze zei dat Parijs de stad van haar dromen was en ik de man van haar dromen. Misschien maakt ze ooit nog een toneel over Parijs of over mij. Ze wil graag theaterteksten schrijven maar ze is onzeker. Ik zei dat ik altijd al gehouden heb van vrouwen die meer willen dan alleen acteren.

Toen kuste ze me. Zo’n kus die schokt en beeft en die je van je sokken blaast. En nu wil ik zo graag schrijven dat we een fantastische nacht gehad hebben. Ik ben er nog steeds ondersteboven van.

Misschien zou ik haar moeten vertellen dat ik ook schrijf. Ik weet het niet. Voorlopig geloof ik nog steeds dat we geheimen nodig hebben. Ik denk dat het daarom is dat we nog altijd samen zijn.

Vlekjes

Gisteren waren de rollen even omgedraaid. Ik ben helemaal tot A’pen gereisd om Dots nieuwe stekje goed te keuren. Hoe meisjes erin slagen een krotkamertje in één week om te toveren tot een aards paradijs, het blijft één der onopgeloste raadsels van de vrouw.

Ze was mooi. Gelukkig ook met haar leven. Ze huppelde door de kamer, viste vuile kousen van de vloer, maakte warme chocomelk en toonde me haar nieuwe garderobe. Geen commentaar. Ik heb er toen verplicht hopen moeten leveren. – over de kunst van het vrouwen vleien heb ik het wel ’n andere keer –

Ik weet niet of ik ook mooi was. Ook niet of ik ook gelukkig was. Het is me iets met die liefde van tegenwoordig. Hoe meer je haar bereikt, hoe minder je haar wil. Of ben ik nu compleet gestoord geworden? Mijn liefste Dot, ik ken haar van de droge punten van haar koperlokken tot de roze nagellak op haar tenen. Ik weet dat ze graag de broodjes te lang in de rooster laat zitten omdat ze er zo van houdt dat zwart eraf te krabben met haar vingers. Dat ze altijd gaten in haar kousen heeft. Dat ze soms stiekem huilt in de badkamer en dan fluitend weer naar buiten komt. Ik weet waar al haar vlekjes zitten. Ik weet dat ze me graag ziet.

En dan vraag ik me toch wel af of dat genoeg is! Of dit het dan is.

Soms denk ik terug aan maanden geleden toen ik haar furie op de planken zag. Aan de knoop in mijn buik toen. Aan de eerste keer dat ik haar groene ogen zag. En of het ooit nog terugkomt, dat gevoel.

Haar nieuwe matras was hard maar zij was zacht als nooit tevoren.

Uitroep

En vanavond komt mijn liefste langs!