Geduld
Noah is niet gestopt met schrijven. Hij is gewoon een beetje afwezig geweest, zoals zo vaak. Hij heeft geleefd en dingen op een rijtje gezet. Hij heeft liefgehad en zijn vingers verstrengeld in die van een mooi meisje. Ze had grijze ogen en een glimlach die poolkappen doet smelten. Dat zei ik haar althans en ze keek me droog aan en begon ironisch te lachen. Jij poëet! Maar ze was toch wel gevleid want ze kroop wat dichter tegen me aan en zei dat ze zo blij was met mij.
Soms is ze wat droevig. Dan weet ze niet zo goed waarom en kan ze het ook niet zo goed uitleggen. Dan zitten we naast elkaar en soms veeg ik een traan uit haar gezicht maar ik zeg niets. Het helpt niet zo goed. We zwijgen dan en in de stilte vindt ze dan iets wat ik niet kan vatten. Dan staat ze op en zegt ze ik loop even naar de winkel ik heb zin om voor je te koken. Ik heb ontdekt dat ze goed kan koken. Met veel groenten en veel overgave en veel liefde en dan zie ik hoe het haar gelukkig maakt.
Dan neem ik een plaat uit haar platenbak en plaats de naald erop en dan kraakt het wat en hangt er een sfeertje van verdriet dat net vertrokken is. Ik moet geduldig zijn met haar zegt ze. Ze komt er wel zegt ze.
Ik ben geduldig, en ik ben blij dat u dat ook bent, beste lezer, noodgedwongen.
Ik ben nooit helemaal weg en nooit helemaal hier.
Elk woord is gestolen uit het leven. Elke zin is er één te veel maar zolang er verhalen zijn zal ik ze hier schrijven. Heb geduld, beste lezer. Het is het waard, in the end, vraag dat maar aan Annelies.
