Het is gebeurd.

Ze leest mijn blog. Dat was ik niet echt vergeten maar toch een beetje. Een paar uur later ging de bel bij Julius. Een muisblond meisje stond wat zenuwachtig op en neer te wippen, haar handen voor haar lijf verstrengeld. ‘Mag ik binnenkomen?’ Ik moest lachen. Ik bedacht dat Julius het wel niet erg zou vinden dat ik meisjes ontving tijdens het babysitten en liet haar binnen.

Het was allemaal weer goed. Ze was weer dezelfde Annelies die sinds die fameuze weerwolf-avond mijn leven was binnengewandeld. Ik schonk haar een glas geleende wijn in en ze vertelde dat het goed was geweest om even alleen te zijn. We vertelden elkaar dingen en plots kwam ze wat dichter bij zitten. Zo hebben we daar een paar uur gezeten, zij leunend op mijn schouder, mijn arm om haar heen, een vage muziekzender op de achtergrond.

Dat is het goede aan ruzie maken. Dat het dan weer goed kan komen, dat je dan weer voorzichtig die grenzen van de ander aftast, net zoals in het begin. Je weet niet of je je hand op haar gezicht mag leggen. Je weet niet of je lief mag zijn, of je haar een stiekeme steek mag geven of mopjes mag maken over wat er gebeurde. Er hangt een verse spanning in de lucht die er anders misschien niet meer was geweest. Er komen ideeën bovendrijven.

‘Misschien moeten we een reisje maken met Sofie en Achmed. Deze zomer. Een auto, een tentje, vier mensen, de horizon tegemoet.’
‘Okee, als je belooft niet meer van die strikvragen te stellen.’
Haar ogen vlamden even maar toen glimlachte ze weer. ‘Ik doe mijn best.’

Maar u wil uiteraard weten hoe het ging met de vuurdoop van onze kersverse bijna-moslima. Het duurde nog twee dagen voor Achmed weer kwam opdagen. Gelukkig hing Sofie zondagavond al aan de lijn. Ze vertelde honderduit. Achmeds vader was een norse, trotse man. ‘Maar hij glimlachte één keer toen ik zei dat ik zo hield van de Marokkaanse keuken!’. Zijn mama was een hele vriendelijke, warme vrouw die haar de hele tijd had willen volproppen met eten en dessertjes. Er waren nog twee zussen en een broer. ‘Maar de zussen heb ik amper gezien, want die waren bezig in de keuken. De broer zat in de zetel bij de vader. De moeder liep af en aan met voedsel. Zoveel bedrijvigheid!’ Ze zei dat ze helemaal in een andere wereld terecht gekomen was. Het leek interessant allemaal. En nu? Ja ze hebben gezegd dat ik zeker nog eens terug mag komen. De zusjes willen me Marokkaans leren koken!

Ik kon het me al helemaal voorstellen. Sofie maakt even snel vrienden als dat ze enthousiast wordt om futiliteiten: heel erg snel. Ze vertelde nog een eeuwigheid verder en vroeg me daarna waarom ik zo grof was geweest tegen Annelies. Meisjes.

Achmed kwam pas maandagavond weer op kot. Hij zag er anders uit. Luchtig. En geloof me, luchtig is meestal niet het woord waaraan je denkt wanneer je hem ziet. Hij zag er losjes uit, gelukkig, relaxed. Ik zat met een pintje naar een serie te kijken toen hij aan mijn deur klopte. Hij kwam erbij zitten met een cola. We zeiden niet zoveel. Na twee afleveringen stuurde ik hem om een nieuwe pint. Toen hij terugkwam confronteerde ik hem met zijn opgewekte toestand.

‘En nu ga je me vertellen waarom je zo happy bent.’ Hij kreeg zowaar een kleur. ‘Gewoon.’
‘Komaan.’
‘Heeft Sofie je nog niets verteld?’
‘Ja dat het zo leuk was bij jullie thuis.’
‘Ah. En bij haar thuis?’

Daar had ze niets over verteld. Vreemd. Dat had ze dan goed verborgen kunnen houden. Langzaam kwam het verhaal uit Achmed gerold. Na het eetfestijn had hij haar teruggevoerd naar haar kot en was daar blijven plakken.

‘En ja.’
‘Ja wat?’
‘Ja het is gebeurd.’

Ja en toen moest ik lachen. Typisch Achmed om zo te strompelen over zo’n leuk nieuwtje.

‘En? Was het leuk?’
‘Ja.’ Hij glimlachte verlegen.

Ik zette nog een aflevering op. Hij slurpte van zijn cola. Het werd een doodgewone avond onder vrienden.

« Loom

Geduld »