Loom
Ik ben wat loom vandaag. Ik heb een nieuwe job als pizzajongen en met het weer van de voorbije dagen kunt u zich vast wel inbeelden welke taferelen dat opleverde. Het heeft ook zijn voordelen doch. Gratis pizza en een reden om als een gek door de stad te scheuren. No more mister nice guy. Ik was echt een rotzak in het verkeer. Of misschien was de regen gewoon een rotzak. U kiest zelf maar, irritante ik-pest-graag-stedelingen-jeep.
Gelukkig schijnt de zon nu en kan ik nog wat vertellen. Het was zaterdag. Annelies was bij me. Of niet echt. Achmed zat op mijn kamer nerveus te wezen. Ondertussen zat Annelies in zijn kamer Sofie te assisteren bij haar metamorfose van verleidelijke spring-in-‘t-veld tot nederige jongedame.
Na veel te veel tijd – wat doen die vrouwen daar toch – kwamen ze mijn plots overvolle kamer binnen. Het was vreemd om Sofie te zien in die lange donkere kleren. Nu ik niet meer afgeleid werd door een decolleté en een stel benen, merkte ik voor het eerst hoe mooi ze eigenlijk was. Ze had haar lange kastanjebruine haar naar achteren gekamd en onderaan haar nek vastgebonden. Ik zag haar grote bruine ogen, haar sproetjes en haar hartvormige mond. Achmed en ik keken naar elkaar en zagen dat het goed was. Hij was nog steeds nerveus. Annelies en ik wensten hen veel succes en hadden zelf nog niet beslist wat we met de avond zouden aanvangen.
Dat leek een vergissing daar ze besloten had van die typische meisjesopmerkingen mijn richting af te vuren. Ik was niet voorbereid. Ze vroeg hoe het zat tussen ons.
Dat was een vraag die ik had gehoopt te vermijden. Noem het egoïstisch, maar ik was zo blij dat er eens iets was dat geen uitleg nodig had. Ik herinner me maar al te goed dat overweldigende gevoel van vroeger en het definiëren en analyseren en beloven en het is uiteindelijk allemaal misgelopen.
Ik vroeg haar dus waarom dat zo per sé gedefinieerd moest worden. Dat was een fout antwoord. Ook toen ik zei dat ik alles gewoon wilde nemen zoals het kwam. Ze zei dat ze zekerheid nodig had. Maar die heb je toch wilde ik roepen, ik zit naast je! Op één of andere manier zweeg ik en besloot ze dat ik haar niet serieus nam.
Kunnen we niet gewoon iets leuks doen? Een film kijken of zo?
Ik ga naar huis.
Ben ik echt zo’n klootzak? Het was allemaal perfect tot het zo genoemd moest worden. Ik krijg de woorden ik zie je graag amper nog over mijn lippen. Niet omdat ik niet van haar hou. Gewoon. Omdat het me beangstigt.
Kijk. Daar heb je het al. Ik ben gewoon bang. Is dat een goed antwoord? Ga je me dan nog eens bellen, liefste Annelies? Want zo een halve week radiostilte is nogal ongemakkelijk.
Okee, beste lezer, ik was wat afgedwaald in mijn eigen hersenkronkels. Nu moet ik gaan. Ik heb Julius en Marieke beloofd dat ik ging babysitten zodat ze eens samen naar het toneel kunnen gaan.
Ik schrijf straks wel verder over Achmed en Sofie.
