Weerwolf

Onvoorstelbaar. Het gebeurde een paar dagen geleden maar ik heb wat tijd nodig gehad om erover na te denken. En om te beslissen of ik er wel over zou schrijven. Klinkt dramatisch, niet? U zult zo meteen lezen waarom.

Ik kreeg telefoon van Annelies. Het was net na de middag. Of ik die avond wilde langskomen en de hele avond wilde vrijhouden. Nadat ze het plots was afgetrapt die toneelavond had ik amper iets van haar gehoord. Zeggen dat ik lichtjes verbaasd was om haar te horen is een understatement. Maar uiteraard zei ik dat het goed was. Ik zal wel koken zei ze. Breng iets mee om te drinken. Dat klinkt als een afspraakje dacht ik maar ik hield wijselijk mijn mond. Vrouwen zijn raadsels. En dat is zéker een understatement.

Om de één of andere onverklaarbare reden zorgde ik dat ik er goed uit zag. Ik keek zelfs in de spiegel. Twijfelde of ik me ging scheren maar deed het uiteindelijk niet omdat Sofie me onlangs zei dat ik er – haar woorden – sexy uitzie met een stoppelbaard. Ik fietste naar haar kot en belde aan. De persoon die opendeed leek in niets op het grijze meisje van vroeger. Haar ogen vlamden en ik kreeg een ongemakkelijk gevoel.

‘Kom binnen Noah.’

Er lag een vreemde emotie in haar stem.

‘Of moet ik weerwolf zeggen?’

Mijn mond viel open. Letterlijk of figuurlijk, ik weet het niet meer, maar ik stond perplex.

‘En dat maakt van mij dan Annelies, is het niet? Ze sprak de naam Annelies traag en met een klemtoon uit. Met een mengeling van afkeer en trots. Ik had nog steeds niets gezegd maar de radertjes in mijn hoofd waren op volle toeren aan het draaien. Hoe had ze mijn blog gevonden?

‘Hoe heb je mijn blog gevonden?’ stamelde ik.

‘Doet dat ertoe?’

Uiteraard deed het er toe! Ik was er verdomme bijna drie jaar in geslaagd om die blog voor elke mij bekende persoon geheim te houden ! Ze was mijn meest persoonlijke wereld binnengedrongen.

‘Eh,’ zei ik enkel. Ik kreeg het warm en wist mezelf geen houding te geven.

Plots veranderde haar blik en werden haar ogen zachter. Haar mooie grijze ogen.

‘Had je maar gewoon luidop gezegd wat je schreef. Ik heb je altijd leuk gevonden. Maar toen leerde ik Mathieu kennen en hij deed wel moeite. Hij wachtte niet tot ik zou losbreken.’ Ze zei het met klem. ‘Je denkt dat ik braaf ben. Rustig. Grijs. Dat ik meer van mezelf moet houden en moet tonen dat ik je wil.’

‘Eh. Ik weet niet. Sorry.’

Haar ogen glinsterden. Ze glimlachte. Liep met de fles witte wijn die ik had meegebracht naar de keuken en opende hem. Schonk twee glazen in gaf me er één van.

‘Op de weerwolf en het grijze meisje. Allebei vrijgezel nu.’
‘Ah ik wist niet dat het uit was met –‘
‘Shht.’ Ze kwam dichtbij staan.

‘Het wordt tijd dat het meisje de wolf verslindt in plaats van omgekeerd.’

Ze nam het glas uit mijn handen. Zette beide glazen op tafel. Ik vroeg me vergeefs af of ik nog uit de situatie zou kunnen ontsnappen. Meteen gevolgd door de gedachte of ik dat wel wilde.

‘Kus mij Noah.’ Ik bewoog niet. Mijn hart ging als een razende te keer.
‘Komaan. Wees geen mietje en doe het.’

En zo geschiedde het. Ik ben inderdaad de hele avond gebleven. We hadden eerst het dessert en dan pas het hoofdgerecht dat ze klaargemaakt had. Er waren eerst de daden en dan pas de woorden die ertoe hadden moeten leiden. Ze legde uit hoe ze op mijn blog gestoten was. Wat ze ervan vond. Was onder de indruk van het Dot-verhaal. Ze zei dat ze nooit gedacht had dat zo’n rustig persoon als mezelf zoveel vreemde en amoureuze avonturen meemaakte. Ze zei dat ze blij was dat ik over haar had geschreven. Ik liet haar beloven het geheim te houden. Tegen iedereen. En zeker tegen Sofie want die zou uit het dak gaan en zeker haar mond niet kunnen houden.

Ik bleef niet slapen. Ik ging naar huis en dacht na. Of ik erover zou schrijven. Wetende dat ze het zou lezen. Ik besloot het toch te doen.

Toch voelt het raar. Alsof er een barst zit in het verdedigingsnetwerk dat ik rond mijn persoonlijke leven geconstrueerd had. Dus ik vraag u, beste lezer, als u mij kent, of mij meent te kennen, hou het voor uzelf. Dat maakt het voor iedereen gemakkelijker. En dat geeft me de vrijheid om te kunnen blijven schrijven.

En dat is toch wat u wilt, niet?

« Onopgemerkt

Random conversation »