Oudejaar

Het is dat mijn computer op het punt staat het te begeven. Het is dat ik ziek geweest ben. Het is dat dat een zo goed als onmogelijke combinatie is om je leven in volzinnen te gieten op het internet. Maar eerst en vooral: 2009 heeft haar intrede gedaan, we kunnen haar dus even goed volgen, ondanks alles. Mijn beste wensen voor u en uw naasten, en het is dat ik dat meen.

Ik weet waarop u wacht. Als u al wacht uiteraard. Hoe het is afgelopen op oudejaar. Ik wilde dat ik het eerder geschreven had. Maar ik wilde zoveel en wat ik wilde is niet meer en ik troost mezelf met de gedachte dat een nieuw jaar nieuwe verhalen aanbrengt.

Waar zal ik beginnen?

Er was Annelies met een zwart jurkje dat haar beeldig stond. Laat het ons erbij houden dat dat het hoogtepunt van de avond was. Of toen ze een wortel in de cocktailsaus dopte en traag knagend verorberde. Toen ze iets na middernacht haar glas champagne omstootte en haar bleke wangen zo heerlijk rood kleurden. Toen ze haar hand op mijn schouder legde en zachtjes vroeg of ik haar het bord met door Olivia zelfgemaakte kaaskoekjes wou doorgeven.

We aten gourmet. ‘Pannekes’ zoals wij dat thuis vroeger noemden en het leuke is dat je gewoon eeuwig terug naar de tafel met eten loopt en het als een gek bakt en frituurt. En dat je daarna gewoon de bovenplaat schoonmaakt en pannenkoeken bakt die half mislukken. Sfeer verzekerd. Er was een hele hoop mensen rond de drie toestellen. Annelies, Sofie, Olivia, Nina, Karen (zij en Jonas zijn blijkbaar als vrienden uit elkaar gegaan hoewel hij er niet was), Wolle, Vleugel, Achmed en mezelf.

De meisjes hadden Singstar meegebracht en na het eten werden ook wij verplicht onze boysbandcapaciteiten boven te halen en onze schorre kelen te schrapen. En maar de stembanden smeren met alcoholische dranken. Wij zakten alsmaar dieper weg in de zetels terwijl zij alsmaar actiever, luidruchtiger en gestoorder leken te zingen. Een buitenstaander zou terecht opmerken dat het een avond was om nooit meer te vergeten. Vijf gsm’s vertelden op vijf verschillende tijdstippen dat het middernacht was en wij kraakten een flesje en dronken op alles wat we toen durfden dromen. Afstuderen bijvoorbeeld. Liefde. Feest. We gingen buiten en keken naar het vuurwerk. Niemand kuste niemand.

Het werd één uur en plots trokken twee individuen, een donker en een licht, zich terug in de keuken om daar braafjes de afwas te doen. De vrouwelijke rest begon te dansen en de mannelijke rest deed zich nog meer te goed aan gegiste dranken. Streekbier is een traditie waar niet gauw aan geraakt mag worden. Ik gniffelde in mezelf omdat Sofie nog eerder op haar hoofd zou staan dan vrijwillig de afwas te doen. Maar bovenal was ik benieuwd. Een lichtjes door alcohol benevelde Sofie en een bloednuchtere (wegens geheelonthouder) Achmed naast een berg vuil in een bedampte keuken op nieuwjaar. Romantiek had al eerder bewezen dat zij niet veel nodig had.

Edoch mijn aandacht werd plots getrokken door het meisje in het zwarte jurkje dat druk aan het bellen was en instinctief haar trui en winterjas begon aan te trekken.

Plots was ze weg. Ze verdween en Olivia wist me te vertellen dat die kerel die zij zo leuk vond haar had gevraagd of ze niet kwam waar hij was. Zo gebeurt het altijd. Ze gaan en nemen geen afscheid. Ze laten je verweesd achter zonder woorden. Ze fietsen de koude nacht in op zoek naar warme armen die de jouwe niet zijn.

De volgende dag belde ze me ’s avonds, hyperenthousiast, met het nieuwtje dat ze de hele nacht samen gedanst hadden en daarna gekust. Gekust op nieuwjaar. Kan het romantischer? Zo zei ze het en ik veinsde enthousiasme. Ik kreeg griep. Per ongeluk. Maar toch kwam ze me elke dag bezoeken, even, tijdens haar pauze en ze zette thee voor me. Ze vertelde zachtjes over Mathieu. Ja zo heet hij en zo kreeg elk bezoek van haar een dubieus kantje.

Ik ben eindelijk beter nu. Mijn pc bijna. Achmed en Sofie vertel ik een volgende keer. Nu ga ik slapen. Ik zal het lot maar niet te veel uitdagen. Ik klink cynischer dan ik ben ik weet het. Gelukkig is 2009 nog lang genoeg om alles op te lossen.

Tot morgen.