Pover

Vrolijk Kerstfeest. Alleen lijk ik kerstmis niet zo vrolijk te vinden. Ik weet niet goed waarom. Het overkomt me elk jaar weer en ik onderga het maar. We waren met z’n vieren thuis om het te vieren. Mama, Korneel, Philippe en mezelf. Philippe zei dat hij wilde koken. Op z’n Frans. Zo gebeurde het dus dat Korneel en hij gisteren de hele dag in de keuken in de weer waren terwijl ik me vergeefs op schoolwerk en dergelijke probeerde te concentreren. De maaltijd was voortreffelijk, de wijn van de beste import en de gesprekken onderhoudend. Ik deed mijn best maar was er met mijn hoofd niet altijd bij. Misschien moet ik ook homo worden en een Frans lief nemen als Annelies iets met die kerel begint.

De waarheid is, ik weet echt niet hoe ik met de situatie moet omgaan. Plots komen allerlei gedachten door mijn hoofd spoken en meestal in de zin van ’she is mine’. De rollen lijken plots omgekeerd en dat stemt me allerminst gerust. Ik weet het allemaal niet zo goed. Gelukkig sta ik deze kerstperiode in virtuele verbinding met Sofie en vinden we voldoening in elkaars verhalen. Het arme kind met haar crush voor Achmed en ik met mijn (wat is het uiteindelijk?) voor haar vriendin. Dat wordt wat met nieuwjaar op ons kot.

Ik wilde dat ik u kon verblijden met wilde avonturen. De realiteit echter is maar pover. Happens to the best of us, niet?