Garantie

Wat als je hoofd je eigen verhalen niet meer kan bijhouden. Dat het lijkt alsof je leeft in één grote luchtbel die naar beneden rolt en niet meer lijkt te stoppen. Het schrijven lonkt maar je komt er maar niet toe en het witte scherm lijkt dichterbij dan ooit. Woorden. Teveel woorden om neer te pennen en de sliert klassieke muziek helpt niet om rustig te worden.

Annelies is verliefd. Alleen, niet op mij. Ze vertelde het me boven een glas rode wijn in een charmant café en ik denk dat ik twee minuten lang geen woord door mijn plots kurkdroge strot kreeg. Ze zette haar kin op haar handen en keek schuin omhoog zoals ze altijd plegen te doen, romantisch verzuchtende meisjes. Hij zit in haar klas, blijkt één en al perfectie en hij legt haar morgen één of ander aartsmoeilijk chemisch vak uit op haar kot. Ik stelde ontelbare vragen omtrent zijn persoon en voelde me plots de jaloerse grote broer.

Hoe is dat nu weer kunnen gebeuren? Het was reeds één der zekerheden mijner bestaan geworden, Annelies die stiekem van me hield, ik die de boot afhield maar ondertussen wel de perfecte garantie, back-up had. Even wachten en alles kwam goed. Heb ik dat mooi even fout ingeschat. Ze is zelfs zo weinig gek op me dat ze me recht in mijn gezicht kan zeggen dat ze het wel is op een ander. En me dan nog raad vragen ook.

Wanneer was het precies dat ik de boot der intelligentie heb gemist?