Groeten

We zijn doorgereden tot we niet meer konden. Tot de avond viel. Tot de lucht zacht en draaglijk was. Wij zijn ergens in Frankrijk vraag me niet waar maar we zijn er en het voelt goed. De frisse pint die voor onze neus stond Jonas die plots zijn laptop bovenhaalde en een netwerk oppikte ik die hem gek verklaarde en toen meteen het kleinood voor mezelf opeiste. En dan zijn er nog Karen, Sofie, Annelies en Nina.

Het busje is van Nina. Gekregen voor haar achttiende verjaardag. Gestoorde ouders zijn blijkbaar de wereld nog niet uit. Hoewel ze me toch meer het cabrio-type leek. Het ding is uitgerust met een uitklapbaar dak waaronder twee mensen kunnen slapen, een frigo, een kraan waar water uitstroomt en een achterbank waarop vier dunne mensen samengeperst kunnen worden.

Sofie zit hier naast me ze probeert mee te lezen ik zeg haar dat ik mail naar mijn broer. Ik verhuis naar het toilet.

Ja hier is het beter rustiger ik hoop dat niemand plots een dringend probleem krijgt want ik wijk hier niet.

Het is leuk om met de meisjes op reis te gaan. Jonas en Nina hebben het langste stuk gereden. Ik sprong soms in en Annelies ook. Karen en Sofie hebben geen rijbewijs. Dat maken ze echter ruimschoots goed door ons ten gepaste tijde van hapjes en drankjes te voorzien. Ik schrijf wat rommelig ik weet het de woorden komen zomaar uit mijn handen gerold.

We hebben ons op een kleine camping geïnstalleerd. Karen en Jonas in een klein tentje, Sofie en Annelies onder het dak en Nina en ik op de uitgeklapte achterbank. Ze zijn gek die meiden. Actief ook. En voorzien! Die hebben gewoon alles mee. You name it they got it. Ik neem weinig plaats in, weinig emotionele en andere ruimte. Ik tetter niet ik schreeuw niet ik raak niet geïrriteerd. Annelies ook niet. Wij zijn de gemakkelijke van de groep. Geef ons een boek, een muziekje een stuk salami en we zwijgen.

Sofie bonkt op de deur. Dat kind heeft energie te veel ik zeg het je ik word nog eens gek. Maar lief is ze wel.

Ik denk dat we gaan. Misschien moet ik overdag mijn gedachten wat ordenen. Dan word ik efficiënter. In elk geval: groeten!

Update

Ik weet het niet ik ben achtergelaten door de tijd. En telkens als de zomer komt besluipt ze me met al haar vragen en verkeerde antwoorden. Ik kan al zeggen dat Lore en ik nooit samen op reis zijn geweest. Plots moest ze weg. Weg uit haar leven weg uit mijn leven voor ze vertrok vertelde ze nog dat ze ook familie heeft. Ergens in het zuiden ergens in de enige plaats in Spanje waar het vaker dan nodig regent.

Spaanse grootmoeders, het is me wat.

De meisjes en wij gaan straks samen in een busje richting het zuiden van Frankrijk. En we stoppen pas wanneer de zon schijnt en iedereen gelukkig is. Ik heb er net een maand werken op zitten.

Oh ja. Ik heb Dot gezien met haar nieuwe vriend. Ik dacht dat ik flauwviel maar het was enkel in mijn hoofd. Het was onwennig. Hij greep haar hand stevig vast zij was nog steeds zo mooi als toen. Die avond kreeg ik een bericht ‘ik mis je Noah’ en ik dacht alle dichters door elkaar maar begreep het niet.

‘Kom terug.’

Ze antwoordde niet.

Euh…

Ik leef nog. Ik beloof het.