Overduidelijk

We vullen onze dagen met leren, onze nachten met leven en onze avonden met voetbal. Het begon op een vrijdagavond lang geleden toen Lore aan mijn deur kwam en vroeg of ik met haar naar de match van Nederland wilde kijken. Ik dacht dat ze een grapje maakte. Ze zei dat ze dat de ultieme ontspanning vond, mannen die collectief rondrennen op een grasveld. Ik dacht nog steeds dat ze een grapje maakte. Ze kirde dat ze zin had in grote flessen cola en vele zakken chips om gewoon lekker ‘zoals de mannen’ voetbal te kijken.

Ik voelde me ietwat bedreigd. Vrouwen en voetbal plegen niet samen te gaan. Ik had Julius al gewaarschuwd dat ik mijn komende vrijdag- en zaterdagavonden in zijn zetel ging doorbrengen en Marieke al een etentje beloofd, kwestie van iedereen te vriend te houden.

‘Okee je mag mee naar Julius als je me kunt uitleggen hoe buitenspel werkt.’

En zo geschiedde het. Lore en Marieke konden het uitstekend met elkaar vinden en die laatste begon naar het einde toe zelfs mee te juichen, te vloeken en commentaar te spuien. Julius en ik zagen een nieuwe wereld opengaan. Dat etentje hadden we gisteren zeer strategisch gepland in de straat waar het wemelt van de Turkse restaurantjes en we waren dan ook getuige van één magnifiek spektakel toen ze uiteindelijk gewonnen hadden.

En vanavond weer.

De examens lopen op hun einde en de zon zal nooit langer schijnen dan vandaag. De meisjes (Olivia en Karen en co) hebben voorgesteld een post-examen-eet-en-drinkorgie te houden samen met Wolle, Jonas, Vleugel en mezelf en ik beleef spannende dagen met Het Meisje Van Hierboven.

U wilde details. Ik wil ze ook en langzaam maar zeker sijpelen kenmerken over haar verleden en haar heden mijn handbereik binnen. Ik zal schrijven. Meer en veel. Maar nu ga ik afsluiten want ze roept van beneden dat de pannenkoeken klaar zijn. Ik herken de geur al. Overduidelijk. Kaneel.

Hup.

Ik kwam binnen en ze stond in de keuken. Het rook er naar haar en naar haar kooksels. Ze vroeg of ik meeat. Ik vroeg hoe het nu zat tussen ons. Ze draaide haar hoofd weg van het fornuis en keek me veel te doordringend in de ogen.

“Doet dat er iets toe, Noah?”

Ze zei het rustig en met een lachje om haar mond. Ik wist niet wat te zeggen. Ja dat doet er toe. Natuurlijk! Mensen die in elkaars bed slapen en kussen willen meestal wel weten hoe het zit.

“Eh. Ik weet niet. Ja?”
”Vind je het niet leuk zoals het nu is?”
”Eh. Ja?”

Ze concentreerde zich weer op haar potten en pannen. Op dat moment wist ik dat het niets uit zou halen. Ik trok me terug op mijn kamer en dacht na. Wat wás het uiteindelijk tussen ons? En moest dat per sé gedefinieerd worden? Ik moest ook aan Dot denken en aan hoe ze altijd duidelijk de spelregels voor ogen wilde houden. Aan hoe ik op flagrante wijze verliefd op haar geworden was en hoe ze mijn liefde op flagrante wijze beantwoord had. Dot was praten en uitleggen, begrijpen en vaststellen. Zo was ik het altijd gewoon en zo vond ik het leuk. Het was liefde. En dat was duidelijk.

Maar nu hangt het daar maar een beetje, in de lucht, tussen Lore en mij. Soms denk ik dat het er altijd gehangen heeft, vanaf het eerste moment dat ik haar zag en haar zo verdomd vreemd vond. En dat het gewoon een logisch gevolg is nu. Noah alleen. Lore alleen. Dicht bij elkaar. Examens. Zoeken affectie. Hup.

Maar is het dat wel wat ik wil? Hou ik van haar? En, het belangrijkste, doet het ertoe?

Nacht

Dit is de nacht. Hier hoor ik thuis. Zij slaapt. Ik typ heel zachtjes. Ze mag niet wakker worden. Ik bekijk haar. Hoe de wimpers haar ogen bedekken, hoe haar mond openhangt, grappig, hoe haar opgekrulde lijf onder het laken zichtbaar is. Ik wil heel veel naar haar kijken en het antwoord vinden.

God zij slaapt zo mooi.