Dáárom

Ik voel me gewoon gelukkig. Dat is eens iets nieuws.

Toen mijn nieuwe vrienden vorige week hoorden dat ik in een café werkte, waren ze vastbesloten eens langs te komen. Een gedachte als “hell no” kwam meteen in me op maar tegen die drie ben ik niet opgewassen. Veel te snel hadden ze uitgevogeld waar die werkvloer van me zich precies bevond en gisteravond kwamen ze schijnbaar nietsvermoedend binnengewandeld. Drie pintjes was gelukkig de simpelste bestelling van de avond en ze brachten me tegen alle verwachtingen in amper in verlegenheid.

Dit was het verslag geweest van een rustige doch aangename werkavond ware het niet dat De Clan rond halfelf ook besloot de dag in schoonheid bij ons te komen beëindigen. Ze palmden het tafeltje naast dat van mijn vrienden in en kwamen ‘vier-op-en-rij’ vragen en vijf theetjes.

Even later waren de dromerige Olivia en ‘het plaatje’ dat blijkbaar Nina heette het spelletje met de rondjes aan het spelen. De aanmoedigingen van de drie anderen hadden blijkbaar de aandacht van mijn vrienden getrokken want Jonas tikte ‘de knappe’ op de schouder en vroeg of hij tegen de winnaar mocht spelen.

Zo geschiedde het dat mijn vijf meisjes mijn drie vrienden leerden kennen en ik een tikje jaloers van achter de toog toekeek. Zo geschiedde het dat Jonas voor hij vertrok trots een papiertje met het gsm-nummer van ‘de knappe’ onder mijn neus schoof. Zo geschiedde het dat de hele bende afsprak om volgende week dinsdag met z’n allen wat te komen drinken. Wolle was zelfs zo vriendelijk mij ook uit te nodigen.

En nu voel ik me dus gelukkig. Zomaar. Omdat ik dinsdag niet moet werken. Omdat mijn sociaal leven zich stilletjes begint uit te rekken. Omdat ik vanavond met Lore naar de film ga. Omdat ze dat zomaar vroeg alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en omdat ik zo gewoon reageerde alsof ik dat de gewoonste zaak van de wereld vond. Dáárom.

Olivia

In het begin besteedde ik geen aandacht aan hen. Ze dronken rode wijn, witte wijn, soms een martini en vaak theetjes of sapjes. Nu kan ik hen niet meer negeren. Ze blijven maar komen! Soms zijn ze met z’n tweeën of drieën maar meestal de verschijnt hele clan.

 

Ik bestudeer hen nu toch al een week of twee en ik moet bekennen dat ze me intrigeren. Ze zijn niet speciaal mooi of lelijk maar samen vormen ze een plaatje. Eentje ziet eruit als om door een ringetje te halen, van kop tot teen bijeenpassende kleren, schoenen en juweeltjes. Een pareltje. Ze zal vast Lisa heten of Laura en altijd welgemanierd zijn.

 

Het meisje dat telkens aan de bar komt bestellen ‘ken’ ik het best. Haar gezicht is een open boek en ik kan voor ze haar mond opendoet al zien of ze zich gelukkig voelt of niet. Ik kan het ook horen aan haar stem die al dan niet trilt en zien aan de kleren die ze draagt. (Slobberjeans of kort rokje.) Het derde meisje is de mooiste. Ze ziet er altijd goed uit eigenlijk en ze doet er geen moeite voor. De mannen kijken om naar haar en ze reageert nooit zoals zij zouden willen. Ze is grappig en ik mag haar wel. Dan is er ook nog zij die ik ‘de dromer’ noem. Altijd vergezeld van een wazige blik en dito glimlach. Het lijkt alsof ze in haar eigen wereld leeft en daar perfect gelukkig is.

 

Mijn absolute favoriet echter – hierop zat u uiteraard te wachten, beste lezer – is het onbestemde meisje. De minst speciale van de vijf. Haar haarkleur houdt het midden tussen blond en bruin en haar lippen twijfelen tussen roze en rood.  Haar gezicht is voorzien van grijze ogen en uiterst gelijkmatig. (what the hell is gelijkmatig?). En net daarom verdenk ik haar ervan oneindig interessant te zijn – er moet toch iéts scheef zijn aan dat kind! –  Het is de manier waarop ze soms kijkt, waarop ze zwijgt terwijl de rest laaiende discussies voert om dan net op het juiste moment in te vallen. De manier waarop ze elke keer een nieuwe doos koekjes openpeutert. (prinskoeken, boterwafeltjes, pindanoten en m&m’s) De manier waarop ze haar glas omstoot en begint te blozen.

 

Vandaag speelden ze Trivial Pursuit. Er sneuvelden geen glazen. Er verhuisden geen geïrriteerde mensen naar een verder afgelegen tafeltje. Er werden geen schunnige opmerkingen geworpen richting het vijftal. Ik heb wel één naam opgevangen. De dromer heet Olivia.

Beleefde jongens

Het voordeel (dat is dan meteen ook het enige) aan groepswerken is dat je er soms kameraadschap aan overhoudt. Bewijs daarvan donderdag. Met z’n vieren zijn we toen naar de marginaalste straat die onze stad rijk is afgezakt. Eerst nog in de plaatstelijke nachtwinkel ‘een bak’ gekocht, die naar het dichtstbijzijnde kot gesleurd en die daar leeggedronken onder luidruchtig gepraat en stomme grappen. Toen we allemaal behoorlijk aangeschoten waren, besloten we net dat stapje teveel in de wereld te zetten.

 

Het was magistraal. Het was schitterend. Het was eenvoudigweg briljant. Ga naar een random café (of zoek dat met de ergste naam), wandel binnen alsof je er geboren bent, grijns megalomaan en begin als een gek te dansen. Met een beetje talent kan je zelfs de hele tijd gratis drank versieren (Wolle), het mooiste meisje aanwezig zover krijgen dat ze de hele nacht mee van locatie verandert (Jonas) of gewoonweg een halve liter bier over je heen krijgen (Vleugel).

 

En dan te bedenken dat wij overdag perfect aanvaardbare, beleefde jongens zijn.

 

Gisteren laat gewerkt. Me belabberd gevoeld. Mijn blonde collega afgesnauwd. Een glas omgestoten op de kleren van een beeldschoon meisje. Na mijn werk een dik pak frieten naar binnen gespeeld. Me waarlijk gelukkig gevoeld. Geslapen. Even wakker geworden. Nog een eeuwigheid geslapen.

Wolven vangen

Het scherm doorboort mijn hoofd. Mijn ogen zijn kleine spikkeltjes die lukraak op mijn vermoeide gezicht geplakt zijn. Niets vervelender dan deadlines die te vroeg vallen of ik die te laat aan mijn werkjes en taakjes begonnen ben. En dat op de eerste dag van de post-paasvakantie.

Ik moet buiten rennen aan decadente snelheid. Mijn hoofd honderd keer tegen de muur bonken. Ergens wortel schieten. Een snoepje uit Kruidvat stelen. Hond eten. Verhuizen naar de lelijkste stad van het land. En die dan groen schilderen. Ik moet brood bakken, wolven vangen, koorddansen op tien meter hoogte en dan leren vallen.

Ik moet iéts doen of ik word gek.

Any suggestions?

Ik heb niets geschreven. Het was een drukke week. Leve vakantie want dat is het uitgelezen moment om je slinkende voorraad liquide middelen weer wat aan te dikken. Ik heb me dus uit de naad gewerkt, met andere woorden. Ik woonde bijna op mijn werk. Gisteren bekroop me de goesting om gewoon stiekem te spuwen in de bierglazen, op de nootjes, op de gezichten van pafferige dronkaards. Maar ik heb me ingehouden. Meestal toch.

Ik voel me gelukkig. Rustig ook. Er is een storm gaan liggen in mijn lijf.

Ik wil een reis maken naar een ver land. Any suggestions?