On-Lore

Ik heb slecht geslapen vannacht. Deze keer niet omdat ik lag te piekeren, maar omdat Lore ziek was en ik daar ongewild van kon meegenieten. Ik hoorde haar namelijk verschillende keren kotsen in het toilet. De derde keer kreeg ik zo’n medelijden – en last van slapeloosheid – dat ik opgestaan ben om te kijken of ze hulp nodig had. Ze was duidelijk opgelaten omdat ik haar in dergelijke toestand aantrof. Ik voelde me ook wel een beetje een indringer in haar ehh hangen boven de pot. Maar ik was en er dus moest ik iets doen. Ik bracht een lauwe handdoek om haar gezicht te deppen en toen ze “klaar” was ben ik meegeweest naar boven. Ze had duidelijk koorts en ik bracht haar een extra deken. Ik kreeg de onweerstaanbare neiging haar haren uit haar klamme gezicht te strijken maar ik deed het niet. Ze leek plots zo klein en kwetsbaar, zo on-Lore. Ik zei dat ik de volgende ochtend koortsremmers zou kopen en iets tegen misselijkheid. Ze bracht nog uit dat ze geen pillen wilde en viel toen in slaap.

Vanochtend heb ik haar een theetje gebracht en ben ik naar de apotheek geweest.

Ik vind haar leuker als ze breekbaar is.

Dot

Ik zat wat na te denken. Over vanalles. En over Dot. Ja, vooral over Dot. Ondertussen ben ik ook gaan solliciteren voor een nieuwe job. Een paar avonden in de week achter de toog in een cafeetje hier niet ver vandaan. Ik ben er al vaak geweest. Ze hebben er heerlijke sangria in de zomer en Dot drinkt er altijd warme chocolademelk in de winter. En we spelen er soms vier op een rij en dan win ik altijd. Ze wordt dan een beetje kwaad. En dan smijt ze de ronde stukjes naar mijn hoofd en fronst de ober even. Maar echt erg vindt hij het niet want hij vindt haar best knap en dat weet ze. Nu wordt hij mijn collega, kunnen we haar samen knap vinden. Ik verlang al tot het weer zomer is en zij weer helemaal de mijne…

Verslagen

Ze belde al van op de luchthaven. Het was zaterdag iets na zessen ’s avonds en ik was blij haar stem te horen. Ze klonk verweesd en haar stem trilde en ze vroeg enkel of ze meteen mocht komen. Ik zei vanzelfsprekend ja en vroeg me af wat er zou volgen. Een paar uur later was ze er en het was weer drama van de bovenste plank. Ze smeet haar rugzak neer aan de voordeur en vloog me in de armen. Of kroop in mijn armen zou ik beter zeggen. Ik verwachtte het ergste. 

Ze ging in de zetel zitten, schopte haar schoenen uit, trok haar knieën op en legde haar armen eromheen. Zo zie ik haar nog zitten, met verwarde haren en schuld die uit haar ogen droop. Toen moest de bekentenis nog beginnen. 

Woord voor woord kan ik het niet meer navertellen maar het kwam erop neer dat ze met een kerel uit haar school die mee was op reis wat geflirt had, een paar weken al en dat de verwachte climax onder de witte winterzon – ooh ik kan het me al helemaal voorstellen, die verboden romantiek, zucht, ironie – niet uitgebleven was.  

“Toen hebben we gekust.” 

Het begon even te draaien in mijn maag. Ik zag die kerel, ik ken hem, type ideale beste vriend (lees: grootste dreiging), voor me, terwijl hij godverdomme mijn vriendin, mijn lief, mijn meisje… 

Goh ik wil er eigenlijk geen woorden meer aan vuil maken. Ik voel me weeral misselijk als ik eraan denk. Ze zei nog dat het bij die ene keer gebleven was en dat ze elkaar daarna wat gemeden hadden omdat zij hem – eindelijk – duidelijk had gemaakt dat ze een vriend had – inderdaad, een vriend, Noah, jeweetwel, die kerel die ze eigenlijk graag ziet. 

Ik heb gevraagd waarom en ze zei dat ze het zo spannend vond en dat ze het gevoel had dat ze dat in onze relatie miste. Het verbaasde me niet. Ik had wel gedacht dat zoiets ooit zou gebeuren. Het verbaasde me wel dat ik er zo kapot van was. Ze zei dat het haar speet. Dat ze echt van me hield. Het verbaasde me ook dat ik haar meteen geloofde. Ik vroeg of ze wilde weggaan en een week niets van haar wilde laten horen. Ze schrok. 

“Je maakt het toch niet uit?” 

Ik zei dat ik tijd nodig had om zijn gezicht van het hare te scheuren in mijn gedachten. 

Ik voel me verslagen. Letterlijk. 

Samenhang

Er is iets geks gebeurd eergisteren. Ja zo zou ik het misschien het beste kunnen omschrijven. Plots stond Lore aan mijn deur. Even voor de duidelijkheid: dat doet ze nooit. Wij komen elkaar enkel tegen wanneer zij toevallig naar het toilet gaat wanneer ik een douche neem of wanneer ik, afgaand op de geuren in de keuken, “toevallig” een omeletje ga bakken wanneer zij een wokgerecht prepareert en me dan terloops vraagt of ik eens wil proeven waarop ik altijd ja zeg.

 

Maar nu stond ze daar dus en ik vergat haar naar binnen te vragen dus bleef ze aan de deur en ze vroeg of ik met haar naar de cinema wilde gaan. Meteen. Over een halfuurtje. En net toen ik “eeh ja” wilde zeggen, vertelde ze erbij dat ze haar tickets al had gereserveerd maar dat haar vriendin net afgezegd had wegens “ziekjes”. Maar ze heeft vrijdag gewoon haar laatste examen en volgens mij krijgt ze een paniekaanval, voegde ze eraan toe. En toen zei ik: “eeh ja, ik wil meegaan”.

 

Het was een mooie film. Er gebeurde niet zoveel maar de beelden waren heel mooi en de meisjes droegen mooie jurkjes en het hoofdpersonage was een schrijfster. De meeste mensen in de zaal waren meisjes of jongens met hun liefje. We zijn daarna niets meer gaan drinken omdat ik het niet durfde voorstellen en toen we terug thuis waren zei ze dat ze nog thee ging zetten en of ik nog een kopje wilde. Ik zei ja.

 

Het was de eerste keer dat ik in haar kamer kwam. Ik had het al eens gezien toen ik in de deuropening stond om iets te vragen maar echt binnen was ik nog nooit geweest. Ik vind dat kamers veel kunnen vertellen als je ze goed leest. Deze kamer was helemaal anders dan die van Dot bijvoorbeeld. Bij Dot is het een klein paleisje met spulletjes en kussentjes en retro posters aan de muur en alles past bij elkaar en straalt iets meisjesachtigs uit.

 

Hier vond ik geen samenhang. Er hingen grote stukken krant aan de muur met foto’s waar je een heel verhaal bij kon verzinnen en krantenkoppen als “Daar komen de vogels” en “Ik wil winter worden”. Boven haar bed hing een redelijk grote zwart-witfoto van een meisje. Ze was niet speciaal mooi of lelijk maar haar ogen keken met een soort natuurlijke woede. Ik vroeg of ze de foto zelf had genomen en ze zei ja. Ik vroeg niet wie het meisje was. Op het stukje muur dat nog naast het raam te zien was stonden potloodlijnen en rechts bovenaan waren zwarte en goude vegen te zien. Ik vroeg niet of ze een schilderij was begonnen op haar muur. Ik was het zeker. De borstels lagen op haar bureau te blikken naast de potten zwarte en goude verf.

 

Ze legde wat muziek op die ik kende en daar praatten we wat over. Het was rozenbottelthee. De muziek was van Anthony and the Johnsons.

 Gisteren wilde ik er met Dot over praten maar het lukte niet. Ik denk nochtans dat Dot en Lore elkaar wel leuk zouden vinden. Het lukte niet omdat Dot niet zo sprankelend was als anders. Ik kreeg de vage indruk dat ze liever elders wilde zijn en alleen uit verplichting bij mij was. Straks vertrekt ze een week om te gaan skiën met vrienden uit school. Ik weet het niet. Ik weet niets. Ik denk dat ze iets niet wil vertellen.