Marieke

Ik was gisteren bij Julius. Zijn nieuwe vriendin komt bij hem wonen en ik ging wat helpen met verhuizen. Ik heb het er hier nog niet over gehad maar goh, ze is echt een schoonheid. Je hebt meisjes die je mooi vindt omdat je toevallig van hen houdt, zoals ik heb met Dot, maar je hebt er ook die gewoon móói zijn.

Ik denk dat het daar wel zal veranderen in dat huis, nu zij daar komt intrekken. Ze brengt kleur mee, heb ik de indruk. Haar broodrooster is een blauwe met bolletjes bijvoorbeeld. En ze keek rond om te kijken wat ze waar kwijt kon en ze begon luidop te dromen over muren die ze hier en daar wilde schilderen en over nieuwe lampjes en haar houten Afrikaanse beelden die ze in hoekjes zou neerpoten. Ik zag Julius verslagen grijnzen terwijl Beatriz met haar hoofdje in een doos met spulletjes zat te snuisteren.

Het deed me toch maar nadenken. Nu is het niet meer Julius, de jonge kerel met een dochtertje bij wie je eens binnenspringt om een pintje te gaan drinken. Nu is het Julius en Marieke en hun kindje. Voor de buitenwereld klopt het plaatje weer. Voor mij zal het toch wennen worden. Zouden we dan nog steeds naar de beker van België mogen kijken? Of moet zij dan haar soap volgen? En zouden we dan nog het klein kind mogen uithangen? Zou ze dan in slaapkleedje door het huis fladderen? Of draagt ze misschien van die dikke warme pyjama’s die meisjes zo leuk vinden en mannen helemaal niet…?

Modder

Ik ben in een slechte bui en daarom schrijf ik niets. Het heeft dus niets met u te maken, als u dat soms dacht. Soms komen de woorden niet. Daar is niets raars aan en dat moet ook niet verborgen worden maar het is een waarheid als een andere. Hoewel, nu ik hier flink tegen mijn zin wat woorden typ, komt dat oud genot toch weer naar boven. Zoals Julius en ik die gisteren voor de buis gekluisterd het BK veldrijden volgden daarbij alle zever en zorgen van alledag vergetend en vergezeld van, wat dacht u anders, een frisse pint.

Het deed ons toch maar goesting krijgen in buitenlucht en na de koers hebben we zelf onze fiets genomen en aan amateur-veldrijden gedaan. Het park in de buurt was dan maar een veld en wij Nys en Wellens. Af en toe zag je een voorbijganger zich afvragen hoe oud we wel waren. Er was dan wel geen modder maar onze kreten spraken voor zich.

Het was te lang geleden dat ik nog eens iets anders dan anders had gedaan. Een week ofzo maar zonder het te beseffen begraaft een mens zich in het hol van de winter en komt er niet helemaal meer uit.

Ondertussen beukt de wind tegen de oude ramen als wil ze me wakker maken en ik hoor de vloer boven me vervaarlijk kraken als wil Lore zeggen “kom dans met me mee”. En ik die aan dit epistel begon met een kwaad gezicht produceer mijn eerste glimlach van de dag. Zou ik?

Kort

Gelukkig nieuwjaar beste lezer. Ik ben niet goed in mooie wensen maar u snapt het wel. Zelf heb ik een behoorlijk feestje gehouden op oudejaar. Het was een leuke bende bij Julius thuis. Ik had hem al een tijdje niet meer gezien. We waren met z’n twaalven en het was van praten en luid praten en roepen en pintjes en pintjes en streekbieren en lege kelders en volle magen. Maar het was geestig. Haha althans dat vonden wij. De vrouwen hadden ons misschien liever wat nuchterder gezien.

Ik ben wat kort van stof. Dat moet ook eens kunnen. Tot gauw.