Blijver

Ik ben er lang niet geweest. Ik was er wel natuurlijk, op een ademlengte afstand zelfs, maar ik wilde niet schrijven. Soms gaat dat niet. Dan wil ik liever buiten zijn, onnozel doen in de regen en vrienden van me gaan bezoeken, die depressief worden van novemberweer.

Ik dus niet.

Het is vreemd dat ook nu de woorden maar moeizaam komen, alsof er iets is wat ze tegenhoudt, al zou ik niet weten wat. Het wordt saai, maar met Dot gaat alles nog steeds prima. Ik heb haar onlangs weer op het podium bezig gezien en de vonk van de eerste keer sprong meteen weer over. Het ziet er dus steeds meer naar uit dat het concept “Noah & Dot” een blijver is, en daar ben ik absoluut niet rouwig om.

Zij daarentegen wordt rusteloos. Ze zegt het niet maar haar hele houding ademt het uit. Ze wil weg, op strooptocht naar nieuwe avonturen en verse verhalen. Ik gok dat ze het weer eens nodig heeft om met haar mooie hoofdje tegen de muur te lopen om dan weer – ja dat had ze zelf natuurlijk al helemaal ingecalculeerd – huilend in mijn vertrouwde armen te lopen. Ach, beste lezer, kijk niet zo verbaasd, ik ken haar goed genoeg. Ik hou namelijk van haar.

Ik hou me dus klaar voor één of andere spectaculaire bekentenis. Tegelijk vraag ik me af of ik kwaad zal zijn. Of in mijn eer gekrenkt. Het is vreemd maar ik heb er toch alle vertrouwen in.