Noah Mesiwa, aangenaam.

Op deze bedenkelijke dag heeft de blogwereld er een inwoner bij. Daar kijkt ze waarschijnlijk al lang niet meer van op, maar daar trek ik me even niets van aan. Wat voor onzin ik hier ga spuien staat nog niet vast. Dit is het begin. Vreemd gevoel. Alsof ik praat tegen mezelf en me afvraag wanneer de eerste bezoeker mijn gedachten binnenwandelt. 

Komt nu het moment waarop ik me voorstel? Net twintig geworden. Wonend, levend, studerend in mijn eigen koninkrijk binnen de stad waar mijn school zich bevindt. Al drie absurd leuke maanden samen met Dot, mijn kleine en grote liefde. Kleine broer en mede-huis-uit-vluchter van Korneel. Gek op alles wat langer dan gisteren geleden is. Partner-in-crime van Julius, de overbuur. Peetvader van James en Joyce, twee voorlopig nog kleine katjes die de vuilbakken op m’n koertje als momentane biotoop hebben. Praatgraag. Linkse naïeveling.  

Mmm… Ik bedenk of ik nog cruciale informatie vergeet. Anyway, die blogs hebben het voordeel dat ze altijd up te daten zijn. Aan te vullen. Hoe zegt men dat. De toekomstige lezer zal me nog leren kennen. Me adoreren. Me verachten. Hij zal me hoe dan ook ooit eens lezen, anders was hij geen lezer. Of zij. 

Misschien is nu het aangewezen moment om deze post te beëindigen, voor ik mezelf verdrink in woorden… Welkom!